Podczas gdy dzieci bawią się, mówca zastanawia się nad ulotną naturą życia i sztuki. Zastanawia się, jak domek zabaw, niegdyś tętniący życiem i pełen śmiechu, stał się teraz zwietrzałym reliktem, podlegającym nieubłaganym siłom czasu. Beztroska zabawa dzieci kontrastuje z niszczejącą wielkością domku zabaw, symbolizując ciągły cykl życia i przemijalność ludzkich zainteresowań.
Główny temat poematu obraca się wokół wzajemnego oddziaływania czasu, pamięci i ewoluującego krajobrazu ludzkiego doświadczenia. Longfellow posługuje się obrazami i symboliką, aby przekazać ideę, że chociaż struktury fizyczne mogą się rozpaść, wspomnienia i emocje z nimi związane pozostają, choć w zmienionym stanie. Stary teatr w stanie rozkładu staje się przejmującą metaforą nietrwałości doczesnych osiągnięć i nieuchronności zmian.
Wiersz kończy się nutą kontemplacyjną, ponieważ mówca zachwyca się zdolnością dzieci do odnajdywania radości pośród ruin. Dostrzega trwałą siłę wyobraźni i regeneracyjnego ducha młodości, który może tchnąć nowe życie w zapomniane przestrzenie. Stary Teatr przypomina o przemijaniu ludzkich wysiłków, ale także celebruje odporność ludzkiego ducha i zdolność odnajdywania piękna i znaczenia w pozostałościach przeszłości.