Mówca zaczyna od podkreślenia poczucia małości pośród rozległej przestrzeni oceanu. Ludzie są przedstawiani jako zwykły „kurz” w porównaniu z potężnymi wielorybami zamieszkującymi te wodne krainy. Następnie wiersz splata gobelin obrazów morskich, opisujący tętniące życiem rafy koralowe, lasy wodorostów i „błyszczący plankton”. Szczegóły te tworzą żywy obraz ogromnej różnorodności biologicznej pod powierzchnią.
W miarę rozwoju wiersza wieloryby wyłaniają się jako majestatyczne i tajemnicze stworzenia, ucieleśniające starożytną mądrość morza. Przedstawiane są jako „wieloryby śpiewające”, zdolne do komunikowania się za pomocą nawiedzonych melodii, których echo odbija się echem po oceanie. Te piosenki są podobne do sekretów szeptanych przez same głębiny, poza ludzkim zrozumieniem.
Wiersz podkreśla również delikatną równowagę ekosystemu morskiego, w którym wieloryby odgrywają kluczową rolę jako gatunki zwornikowe. Ich brak wywołałby reakcję łańcuchową, wpływającą na cały łańcuch pokarmowy i zakłócającą harmonię oceanu. Podkreśla to wzajemne powiązania wszystkich żywych organizmów i podkreśla znaczenie ochrony tych wrażliwych gatunków.
W całym wierszu ton mówiącego jest pełen czci i zachwytu, oddając głębokie poczucie podziwu, jakiego doświadcza się w konfrontacji z wspaniałością natury. W ten sposób „Song Whale” w przejmujący sposób przypomina o głębokim pięknie i znaczeniu ekologicznym, jakie kryje się pod powierzchnią oceanów naszego świata.