Poprzez serię retorycznych pytań MacNeice zastanawia się, co to znaczy urodzić się, mieć świadomość i podejmować podróż życia. Wiersz jest podzielony na dwa zwrotki, z których każdy badał różne aspekty kontemplacji mówcy.
W pierwszej zwrotce mówca zastanawia się nad potencjalnymi cechami, zastanawiając się, czy będą odważni, czy tchórzliwi, inteligentni czy głupi, i czy będą miały pozytywny wpływ na świat, czy przyczynią się do jego dysharmonii. Zastanawiają się, czy będą miały duszę, czy poczucie siebie, kwestionując naturę świadomości i samoświadomości.
Druga zwrotka zagłębia się głębiej w obawy mówcy, wyrażając zmartwienie o cierpienie, trudności i potencjalne okrucieństwo, które mogą napotkać na świecie. Mówca zastanawia się również, czy będą zdolni do miłości, radości i współczucia, czy też ich istnienie zostanie zniszczone przez smutek i żal.
W całym wierszu MacNeice stosuje ton podobny do modlitwy, zwracając się do swoich myśli do nienazwanej istoty, być może siły wyższej lub esencji samego życia. Pragną wskazówek, jasności i poczucia celu, szukając pewności, że ich istnienie będzie miało znaczenie i znaczenie.
„Modlitwa przed narodzinami” to głęboki i prowokujący do myślenia wiersz, który bada ludzkie doświadczenie z unikalnej perspektywy duszy 尚未存在。 oferuje wgląd w egzystencjalne rozważania, które mogą pojawić się jeszcze przed narodzinami, uchwycenie luk, nadziei i nadziei i nadziei i nadziei i nadziei. Obawy towarzyszące perspektywie wejścia w złożony i nieprzewidywalny świat.