Wiersz podkreśla komiczne aspekty hipopotama, naśmiewając się z jego dużych rozmiarów, nienasyconego apetytu i pozornego lenistwa. Nash opisuje „błotnistą masę”, „makabryczny uśmiech” i „apetyt koryta rzeki”, podkreślając nieporęczną naturę zwierzęcia i jego skłonność do tarzania się w błocie. Poeta podkreśla także brak wdzięku hipopotamowi, zauważając, jak „biega bez czucia”, tworząc humorystyczny kontrast między jego masywnym wyglądem a raczej niezdarnymi ruchami.
Co więcej, Nash wykorzystuje grę słów i rym, aby dodać wierszowi komediowego efektu. Na przykład opisuje ziewanie hipopotama jako „tytańskie”, a jego zęby jako „białe kły”. Te zabawne opisy w połączeniu ze schematem rymów tworzą beztroski i zabawny ton, który zachęca czytelnika do przyłączenia się do zabawy.
Choć wiersz koncentruje się przede wszystkim na cechach fizycznych i zachowaniach hipopotama, wskazuje również na głębsze znaczenia. Na przykład „skórę z indyjskiej gumy” hipopotama można interpretować jako symbol odporności i zdolności adaptacyjnych. Dodatkowo końcowy wers wiersza:„I dlatego hipopotam / Jego nieco wyniosła postawa” może być postrzegany jako komentarz na temat pewności siebie hipopotama pomimo jego niezwykłego wyglądu i nawyków.
Ogólnie rzecz biorąc, Hipopotam to mądry i zabawny wiersz, który oferuje beztroskie spojrzenie na królestwo zwierząt. Humorystyczne obserwacje Ogdena Nasha i zabawny język sprawiają, że wiersz jest zarówno zabawny, jak i zapadający w pamięć, zachęcając czytelników do docenienia szczególnego uroku i dziwactwa hipopotama.