1. Duma:
Prelegent prezentuje swoją kolekcję skarbów renesansu, w tym rzeźb i obrazów, wskazując na jego bogactwo i status szlachecki. Jest dumny z posiadania i eksponowania tych rzeczy.
2. Niechęć:
Mówca żywi urazę do ostatniej księżnej, ponieważ nie spełniła jego oczekiwań co do idealnej żony. Sugeruje, że była zbyt swobodna i nie okazywała mu należytego szacunku jako swojemu mężowi. Krytykuje ją za prowadzenie rozmów z nieznajomymi i cieszenie się życiem poza granicami małżeństwa.
3. Zaborczość:
Mówca postrzega swoją żonę raczej jako własność niż osobę. Wspomina, że mógłby jej wybaczyć, gdyby okazała żal lub wyrzuty sumienia, ale ponieważ tego nie zrobiła, musiał podjąć ekstremalne kroki, co sugerowało jej śmierć.
4. Brak emocji:
Mówca przekazuje swoje uczucia poprzez zdystansowany i niemal obojętny ton. Nie wyraża prawdziwego smutku ani żalu z powodu utraty żony. Zamiast tego spokojnie i obiektywnie opowiada o wydarzeniach i emocjach.
5. Manipulacja i kontrola:
W kreacji ostatniej księżnej, jaką przedstawia mówca, czuć manipulację i kontrolę. Maluje jednostronną narrację, która odzwierciedla jego wersję wydarzeń, pomijając jej perspektywę i sprawczość.
Ogólnie rzecz biorąc, postawa mówiącego wobec jego ostatniej księżnej ujawnia jego złożone i niespokojne emocje, w tym dumę, urazę, zaborczość i brak prawdziwego związku emocjonalnego.