1. Powtórzenie: Brathwaite używa powtórzeń słów, zwrotów i pomysłów, aby podkreślić pewne tematy i stworzyć w wierszu poczucie rytmu i zaklęcia. Na przykład w całym wierszu powtarza się wers „nic nie jest wszystkim”, podkreślając ideę dualności i współistnienia przeciwieństw.
2. Metafory i symbolika: Brathwaite wykorzystuje bogate metafory i symbolikę, aby przywołać obrazy i stworzyć głębszą warstwę znaczeń w wierszu. Na przykład porównuje mówiącego do „ducha w maszynie” i określa stan zawieszenia mianem „łona cieni”, co sugeruje poczucie uwięzienia i niepewności.
3. Aluzje: Brathwaite zawiera aluzje do różnych odniesień kulturowych, historycznych i literackich, w tym do mitu o Orfeuszu i Eurydyce, diaspory afrykańskiej i doświadczeń karaibskich. Te aluzje dodają głębi wierszowi i zachęcają czytelnika do odkrywania różnych warstw interpretacji.
4. Fragmenty i składnia rozłączna: Brathwaite używa fragmentarycznych linii, gwałtownych zmian i chaotycznej składni, aby stworzyć wrażenie zakłócenia i dezorientacji, odzwierciedlając wewnętrzne zamieszanie mówiącego i chaotyczną naturę stanu zawieszenia.
5. Ton konwersacji: Wiersz ma ton konwersacyjny, jakby mówiący zwracał się bezpośrednio do czytelnika lub prowadził dialog. Ten styl konwersacji stwarza poczucie intymności i bezpośredniości, wciągając czytelnika w doświadczenia mówiącego.
6. Wiele głosów: Brathwaite zawiera w wierszu wiele głosów i perspektyw, reprezentując fragmentaryczną i wieloaspektową naturę tożsamości mówiącego. Technika ta sugeruje złożoną interakcję różnych głosów w obrębie jednostki.
7. Mieszanka języków i dialektów: Brathwaite przeplata w wierszu angielski, języki afrykańskie i karaibskie dialekty kreolskie, odzwierciedlając różnorodność kulturową i bogactwo językowe regionu Karaibów.
Wykorzystując te techniki, Edward Kamau Brathwaite tworzy złożony i wielowarstwowy wiersz poruszający tematy tożsamości, historii i poszukiwania sensu wśród niepewności.