Dwoistość jaźni :
Tematem przewodnim wiersza jest eksploracja dwoistej natury mówiącego, przedstawionej poprzez metaforę lustra. Lustro służy jako symbol autorefleksji, gdzie Das konfrontuje się z rozbieżnością pomiędzy swoim wyglądem zewnętrznym a wewnętrzną psychiką. Kwestionuje swoją autentyczność i zmaga się z fragmentarycznymi, wieloaspektowymi aspektami swojej tożsamości.
Niekonwencjonalne piękno :
Das kwestionuje społeczne normy piękna i doskonałości, przedstawiając się jako „niepiękna kobieta”. Portretuje swoje fizyczne wady i słabości, podkreślając niedoskonałości leżące pod powierzchnią. Dzięki tej samoakceptacji Das wykracza poza konwencjonalne standardy i wykorzystuje swoje wyjątkowe cechy.
Bolesne wspomnienia :
Wiersz jest pełen zapadających w pamięć obrazów, które nawiązują do bolesnych wspomnień. Das nawiązuje do przeszłych doświadczeń, które nadal rzucają cień na jej teraźniejszość. Wspomnienia te kształtują jej postrzeganie siebie i przyczyniają się do emocjonalnej głębi wiersza.
Pragnienie ucieczki :
W całym wierszu Das wyraża tęsknotę za uwolnieniem i ucieczką od ograniczeń własnego umysłu i społecznych oczekiwań stawianych kobietom. Stara się przekroczyć ograniczenia swojej fizycznej formy i znaleźć wyzwolenie od ciężarów przeszłości.
Strata i tęsknota :
Słowa Dasa wywołują poczucie tęsknoty i straty. Wiersz oddaje emocjonalną wrażliwość mówiącego, gdy zmaga się z nieobecnością bliskiej osoby. Obrazy pustych pomieszczeń i samotnych postaci podkreślają odczuwaną przez nią pustkę i izolację.
W istocie „Looking Glass” Kamali Das to poemat wyznaniowy, który oferuje intymny wgląd w złożoność kobiecych doświadczeń. Poprzez introspekcyjną refleksję Das odsłania swoje surowe emocje, akceptuje swoje wady i rzuca wyzwanie konwencjonalnym pojęciom piękna i tożsamości. Wiersz jest przejmującą eksploracją dwoistości jaźni, straty oraz ludzkiego dążenia do autentyczności i wyzwolenia.