Wiersz rozpoczyna się od opisu przez narratora piękna pieśni słowika. Mówi, że pieśń słowika jest „tak słodka, tak przenikliwa, tak przyjemna”, że „przebija serce”. Następnie porównuje piosenkę słowika do piękna kobiety. Mówi, że pieśń słowika „przypomina dźwięk lutni lub altówki” i jest „tak słodka jak zapach kwiatów”.
Następnie narrator zaczyna zastanawiać się nad naturą miłości i straty. Mówi, że miłość jest „radością nieba”, ale jest także „męką piekielną”. Następnie stwierdza, że miłość jest „męką” i „przyjemnością”. Na zakończenie stwierdza, że miłość jest „tajemnicą”.
Wiersz Słowik Sir Philipa Sidneya to piękny i złożony wiersz, który bada naturę miłości i straty. Wiersz jest pełen obrazów i symboliki i stanowi świadectwo umiejętności Sidneya jako poety.