- Moc i piękno morza: Reeves wykorzystuje żywe obrazy i zmysłowy język, aby stworzyć wrażenie ogromu i potęgi morza.
- Tajemnica i niebezpieczeństwo morza: Wiersz bada także bardziej niebezpieczną stronę morza, w tym jego potencjał niszczenia życia i jego związek ze śmiercią.
- Morze jako źródło cudów i inspiracji: Wiersz kończy się nutą zachwytu i podziwu dla piękna i tajemnicy morza.
Język graficzny:
- Porównania: „Jak dzika bestia”
- Metafory: „Zielona i szklista głębia”
- Personifikacja: „Morze wyciąga swoje długie ramiona”
Urządzenia dźwiękowe:
- Aliteracja: „Długie, niskie fale”
- Asonans: „Morze, morze, morze”
- Onomatopeja: „Fale się rozbijają”