Co miał na myśli Szekspir, mówiąc, że ona leży w swoich prochach

W „Antoniuszu i Kleopatrze” Szekspir używa wyrażenia „w swoich prochach leży”, aby odnieść się do śmierci Kleopatry, która ostatecznie odebrała sobie życie, zamiast uchwycić twarz i upokorzyć ją przez Oktawiusza Cezara, który chce, żeby ją paradowano jego procesja triumfalna w Rzymie.

Mówiąc „w swoich prochach leży”, Szekspir oznacza przemianę Kleopatry w symbol zniszczenia, piękna i namiętności oraz ostateczny koniec jej panowania i wpływów. Słowo „popiół” niesie ze sobą silną konotację śmiertelności, rozkładu i nietrwałości życia.

Idea „popiołu” podkreśla także destrukcyjny charakter miłości Antoniusza i Kleopatry, ponieważ ich intensywna namiętność i pożądanie prowadzą obojga do upadku. Poprzez to zdanie Szekspir przywołuje emocjonalny wpływ tragicznego losu Kleopatry oraz głębokie poczucie straty i ostateczności, które towarzyszy jej śmierci.