Charlesa Malama
Zaciągaj się i prychaj, stare czarne żelazo,
Trzeszcząca i jęcząca wielka bestia juczna,
Łopatą i łyżką, kopiąc głęboko,
Poruszanie ziemi i skał, dzieło giganta.
Ciągle i wciąż, nigdy nie przestając,
Stosy wypełnienia wznoszą się wysoko,
Rowy i kanały, ukształtowane i wykopane,
Przez niestrudzoną łopatę parową.
Człowiek czy maszyna, trudno powiedzieć,
Trudząc się dniem i nocą,
Symfonia władzy i postępu,
Przesuwanie granic tego, co możliwe.
Od pól po miasta, od gór po morza,
Łopata parowa pozostawia ślad,
Świadectwo ludzkiej pomysłowości,
Przekształcanie świata krok po kroku.
Ale czas na nikogo nie czeka, a postęp postępuje,
Łopata parowa, relikt przeszłości,
Teraz zastąpione przez nowsze, szybsze i wydajniejsze maszyny,
Ale jego dziedzictwo pozostało, przypominając o epoce, która dawno już minęła.
Dzięki zdjęciom i opowieściom pamięć o nim jest wciąż żywa,
Symbol determinacji, siły i marszu postępu,
Przypomnienie o mocy ludzkości w pokonywaniu wyzwań,
I budować lepszą przyszłość dla przyszłych pokoleń.
Podnieśmy więc szklankę do łopaty parowej,
Prawdziwy gigant ery industrialnej,
I oddaj hołd budowniczym i inżynierom, którzy byli wcześniej,
Którego ciężka praca i poświęcenie ukształtowały świat, w którym żyjemy dzisiaj.