W pierwszej zwrotce poeta opisuje tę scenerię jako „ciemną dżunglę”, po której wędruje główny bohater (prawdopodobnie myśliwy). Zamiast jednak polować na dzikie zwierzęta, szuka „tygrysów bez zębów” i „nosorożców bez rogów”.
W drugiej zwrotce wiersz nabiera tempa. Myśliwy zaczyna szukać zwierząt o ludzkich cechach lub zachowaniach. Chce znaleźć króliki noszące monokle, świnie grające na bębnach i hipopotamy noszące kajdanki (bielizna używana przez wiktoriańskie kobiety).
W miarę rozwoju wiersza staje się jasne, że myśliwy nie szuka tradycyjnych trofeów ani zdobyczy. Zamiast tego wydaje się, że przeżywa kapryśną przygodę w poszukiwaniu niekonwencjonalnych i nonsensownych zwierząt.
Wiersz w żartobliwy sposób podważa konwencjonalną koncepcję polowania, zastępując niebezpieczne zwierzęta stworzeniami nieszkodliwymi, a nawet komicznymi. W ten sposób Ogden Nash wnosi humor i ironię do koncepcji polowania.
Wiersz ten ilustruje dowcipny styl Nasha i jego talent do naśmiewania się z norm i oczekiwań społecznych. Tworzy zabawną atmosferę, delikatnie naśmiewając się z myśliwych, dla których rzadkość połowów jest ważniejsza od samego polowania i przygody.