* Oksymoron: „Człowiek, którego zabił” to oksymoron, gdyż łączy w sobie dwa pozornie sprzeczne terminy:„człowiek” i „zabity”.
* Personifikacja: Wiersz uosabia śmierć jako „wroga”, który „zmaga się” z zabitym przez siebie człowiekiem.
* Aliteracja: Wiersz wykorzystuje aliterację, aby stworzyć poczucie rytmu i przepływu. Na przykład w wierszu „Wróg nas wszystkich” zastosowano aliteracyjny dźwięk „f”, aby stworzyć poczucie pilności i złych przeczuć.
* Asonans: Wiersz wykorzystuje asonans, aby stworzyć poczucie muzykalności. Na przykład wers „Myślał, że „wymieni, tak jak ja, zaklęcie” wykorzystuje asonansowy dźwięk „i”, aby wywołać poczucie tęsknoty i żalu.
To tylko kilka przykładów figur retorycznych użytych w „Człowieku, którego zabił”. Użycie przez Hardy'ego tych środków pomogło stworzyć wiersz, który jest jednocześnie mocny i poruszający, a także przekazuje silne poczucie tragedii i daremności wojny.