W wierszu tym poeta wyraża swą wdzięczność Bogu za obdarzenie go darem poezji i umożliwienie poznania piękna świata. Mówi, że został pobłogosławiony „dotknięciem pieśni” i że potrafił „widzieć światło” pośród ciemności.
Opisuje naturalne piękno, które widział i doświadczył, i mówi, że te doświadczenia napełniły go podziwem i podziwem. Porównuje świat do „komnaty wypełnionej perłami” i twierdzi, że udało mu się „zanurzyć ręce” w tej komnacie i „ułożyć perły w pieśń”.
Poeta wyraża także wdzięczność za miłość i życzliwość, jaką otrzymał od innych. Mówi, że „otoczyła go miłość” i „podniosła go na duchu” „pomoc” innych. Mówi, że „nie jest godzien” tej miłości i dobroci, ale mimo to jest za nie wdzięczny.
Wiersz kończy się wyrażeniem przez poetę nadziei, że będzie mógł dalej się rozwijać i uczyć, a swoją poezją będzie mógł nieść radość innym. Mówi, że chce być „źródłem światła” dla innych i „pomagać im odnaleźć drogę” w ciemności.