Wiersz Kevina Halligana „After” jest analizą smutku i straty. Wiersz rozpoczyna się od obserwacji przez mówcę następstw niszczycielskiej burzy, porównującej zniszczenia do emocjonalnej dewastacji spowodowanej śmiercią ukochanej osoby.
Jedną z mocnych stron poematu jest wykorzystanie obrazów, aby przekazać intensywność żalu i straty. Halligan używa metaforycznego języka, aby opisać burzę jako „przypływową falę smutku”, która „miażdży” „serce” mówiącego i „zmywa” jego „sny”. Użycie personifikacji również zwiększa emocjonalne oddziaływanie wiersza, ponieważ mówca opisuje burzę jako mającą „zęby, które gryzą” i „pazury, które drapią”.
Inną godną uwagi cechą wiersza jest użycie powtórzeń, aby podkreślić ciągły i nieubłagany charakter smutku mówiącego. Wyrażenie „po burzy” powtarza się w całym wierszu, tworząc wrażenie okrężności i sugerując, że mówiący jest uwięziony w kręgu bólu. To powtórzenie wpływa również na rytm wiersza, tworząc poczucie pilności i intensywności emocjonalnej.
Jednak niektórzy czytelnicy mogą uznać, że oparcie wiersza na metaforach i symbolice jest nadmierne, ponieważ może utrudniać uchwycenie emocjonalnej głębi doświadczenia mówiącego. Dodatkowo wiersz mógł zyskać na większym rozwoju i badaniu konkretnych emocji i wspomnień związanych ze stratą.
Ogólnie rzecz biorąc, „After” to dobrze napisany wiersz, który skutecznie przekazuje przytłaczające emocje żalu i straty poprzez żywe obrazy i powtarzalny język. Choć pełne zaangażowanie się w język metaforyczny może wymagać od czytelnika pewnego wysiłku, ostatecznie wiersz oferuje przejmującą eksplorację głębokiego wpływu straty.