W sferze domowych obowiązków parada obowiązków,
Jak armia zadań, maszeruje bez uników.
Naczynia niczym żołnierze czekają na swój oczyszczający los,
Podczas gdy skarpetki szukają swoich par, jak partnerzy zagubieni na randce.
Próżnia się przesuwa, mechaniczna bestia,
Wsysając kurz niczym żarłok na uczcie.
Pranie tańczy, wirując w rytmicznym szale,
Jakby każdy kawałek niósł wewnętrzną radość.
Podłogi pod moimi stopami czują uścisk zimnego metalu,
Miotła pieści je pociągnięciami niestrudzonego wdzięku.
Każdy ruch, symfonia pragnień oczyszczenia,
Tworzenie melodii niczym śpiew ptaków na porannych iglicach.
Zlew bulgocze, śpiewając pieśni odpływu,
Chór bąbelków łączący się w refrenach.
Ściany nie dorównują mojej finezji odkurzania,
Delikatny dotyk nie pozostawia nic poza czystością.
Okna błyszczą swoim odbiciem całego świata,
Jak lustra uśmiechające się, gdy oczyszczam ich dumę.
W każdym przedmiocie jest blask zachwytu,
Ujawniam mój wysiłek pomimo trudnej sytuacji życia codziennego.
Och, ten taniec obowiązków ma swoje chwile, intensywne,
Ale satysfakcja wyłania się jak promienie w sensie gęstej mgły.
Każdy pokój został przekształcony; to moja domena,
Odzwierciedlając piętno miłości dla tych, którzy zyskają.
Zatem na płótnie obowiązków splatamy i jednoczymy się,
Chore po chore; komponujemy harmonijną rozkosz.
Z każdym wysiłkiem oddychamy naszą twórczą radością,
Przekształcanie naszej przestrzeni; zamieniając obowiązki domowe w piękną misję.