Wiersz podzielony jest na trzy zwrotki, z których każda skupia się na innym aspekcie fenomenalnej natury kobiety.
Pierwsza zwrotka zaczyna się od stwierdzenia, że kobiety są „fenomenalne” i „złote”. Angelou używa metafory złota, aby przekazać ideę, że kobiety są cenne i cenne. Podkreśla także ich siłę i moc, opisując je jako „żelazo” i „stal”.
Druga zwrotka skupia się na odporności i determinacji kobiet. Angelou pisze, że kobiety „podnoszą się” i „przeciwstawiają się” przeciwnościom losu, nawet w obliczu przeciwności losu. Opisuje ich także jako „zwycięzców”, którzy mają siłę pokonać każde wyzwanie.
Trzecia zwrotka celebruje wewnętrzne piękno i wdzięk kobiety. Angelou pisze, że kobiety są „miękkie” i „łagodne”, ale mają też „dzikiego” ducha. Podkreśla także ich zdolność do dawania miłości i współczucia, co czyni je źródłem siły i inspiracji dla innych.
Ogólnie rzecz biorąc, „Fenomenalna kobieta” to pełen mocy i poruszający hołd złożony sile, pięknu i odporności kobiet. To przypomnienie, że kobiety są zdolne do wielkich rzeczy i że nigdy nie należy ich lekceważyć.