Henry Wadsworth Longfellow (1807-1882) był znanym amerykańskim poetą i jednym z najpopularniejszych poetów swoich czasów. Urodzony w Portland w stanie Maine był kluczową postacią amerykańskiego ruchu romantycznego i uważany jest za jednego z „poetów przy kominku” wraz z Johnem Greenleafem Whittierem, Oliverem Wendellem Holmesem seniorem i Jamesem Russellem Lowellem.
Longfellow jest najbardziej znany ze swoich wierszy narracyjnych, które pokazały jego mistrzostwo w poetyckim opowiadaniu historii. Do jego najbardziej znanych wierszy należą „Paul Revere's Ride” (1861), który żywo opisuje słynną przejażdżkę Paula Revere’a o północy podczas rewolucji amerykańskiej oraz „Pieśń Hiawatha” (1855), epicki poemat inspirowany legendami rdzennych Amerykanów i folklor.
Wiersze Longfellowa często poruszały tematy historii, przyrody i ludzkich emocji. Jego twórczość charakteryzowała się jakością liryczną, eleganckimi obrazami i silnym wpływem emocjonalnym. Sukces odniósł także dzięki krótszym wierszom, takim jak „Wrak Hesperusa” (1839) i „Moja utracona młodość” (1855).
Popularność Longfellowa wykraczała poza Stany Zjednoczone. Był poczytny w Europie i tłumaczony na wiele języków. Jego wiersze podziwiano za piękno języka, bogatą symbolikę i uniwersalną tematykę, która trafiała do czytelników na całym świecie.
W trakcie swojej kariery Longfellow otrzymał wiele wyróżnień i wyróżnień, w tym tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Harvarda. Jego twórczość nadal cieszy się uznaniem czytelników w każdym wieku, co umacnia jego status jednego z najwybitniejszych i najbardziej lubianych poetów amerykańskich.