1. Metafora: Szekspir często używa metafor, aby stworzyć żywe obrazy i przekazać głębsze znaczenia. Na przykład w Akcie II, Scenie II, Romeo porównuje Julię do słońca:„*Ale cicho! Jakie światło wpada przez tamto okno? To wschód, a Julia to słońce.*”
2. Przyrównanie: Porównanie to kolejny środek poetycki, którym posługiwał się Szekspir. Polegają na porównaniu dwóch rzeczy za pomocą słów „jak” lub „jak”. W Akcie I, Scenie I, Romeo opisuje urodę Rozaliny, mówiąc:„*Piękno zbyt bogate, aby można było z niego korzystać, dla ziemi zbyt drogie!* *Tak przedstawia śnieżną gołębicę gromadzącą się z wronami, jak pokazuje tamta pani u jej towarzyszy*”.
3. Personifikacja: Szekspir nadaje ludzkie cechy przedmiotom nieożywionym lub abstrakcyjnym pojęciom poprzez personifikację. W akcie III, scenie II, słynny monolog Julii zawiera przykład personifikacji:„*O Romeo, Romeo! Czemu jesteś Romeo?* *Wyrzek się swego ojca i swojego imienia, Lub jeśli nie chcesz, przysięgnij moją miłość. , I nie będę już Kapuletem.*” Julia uosabia miłość jako potężną siłę, która przekracza więzi rodzinne.
4. Aliteracja: Aliteracja polega na powtarzaniu tego samego początkowego dźwięku spółgłoski w szeregu słów lub sylab. W Akcie II, Scenie II, Romeo wyraża swoją miłość do Julii, używając aliteracji:„*O, ona uczy pochodnie, aby jasno płonęły!* *Wydaje się, że wisi nad policzkiem nocy* *Jak bogaty klejnot w uchu Etiopii .*”
5. Oksymoron: Oksymorony to figury retoryczne, które łączą w sobie dwa pozornie sprzeczne terminy. Szekspir używa oksymoronów, aby podkreślić i przekazać złożone emocje. W I akcie, w scenie I, Romeo woła:„*O wojownicza miłości, o kochająca nienawiści!* *O jakąkolwiek rzecz, stwórz najpierw z niczego!* *O ciężka lekkość, poważna marność, zniekształcony chaos dobrze wyglądających form! * *Pióro ołowiane, jasny dym, zimny ogień, chore zdrowie!*"
6. Hiperbola: Szekspir posługuje się hiperbolą, która jest przesadą w celu podkreślenia nacisku lub humoru. W akcie II, scenie II, Julia wyolbrzymia jasność obecności Romea:„*Jasność jej policzków zawstydziłaby te gwiazdy, Jak światło dzienne oświetla lampę, Jej oczy w niebie Płynęłyby przez przewiewną okolicę tak jasno, że ptaki śpiewałyby i myślę, że to nie była noc.*”
7. Gra słów: Gry słowne to humorystyczne gry słów, które mają wiele znaczeń lub podobnie brzmiące słowa. Szekspir wykorzystuje kalambury w całej sztuce, aby uzyskać efekt komediowy. W Akcie II, Scenie IV, umierający Mercutio mówi:„*Zapytaj mnie jutro, a znajdziesz mi poważnego człowieka.*”. Ta gra słów odnosi się zarówno do jego śmierci i pogrzebu, jak i do jego humorystycznej, gadatliwej natury.
To tylko kilka przykładów wielu środków poetyckich zastosowanych przez Williama Szekspira w „Romeo i Julii”. Urządzenia te przyczyniają się do emocjonalnego oddziaływania sztuki, żywych obrazów i ogólnego piękna poetyckiego.