Oto zestawienie znaczenia wiersza:
Zwrotka 1: Wiersz zaczyna się od scenerii. Głośnik opisuje nieskończoność oceanu, jego fale toczą się nieprzerwanie niczym bicie serca Ziemi. „Niebieska kobieta” jest uosobieniem samego oceanu, przedstawioną jako ogromna i starożytna postać matczyna.
Refren: Refren wprowadza kołysankowy aspekt wiersza. Przedstawia mówiącego jako osobę szukającą pocieszenia i spokoju w obecności oceanu, jak dziecko znajdujące pocieszenie w ramionach matki. Ocean staje się doskonałą kołysanką, zdolną wprawić mówiącego w błogi sen.
Zwrotka 2: W drugim wersecie mówiący opisuje odbicie księżyca na powierzchni oceanu jako „srebrny pył” i przyrównuje fale do rytmu kołysanki. Księżyc jest ważnym symbolem w wielu kulturach, często reprezentującym kobiecość i macierzyństwo, co wzmacnia motyw macierzyńskiego komfortu w wierszu.
Refren: Refren powtarza się, podkreślając cykliczność kołysanki oceanu i jego zdolność do usypiania.
Most: Mostek wiersza wprowadza ideę podróży przez życie mówiącego. Wiersze „Noszę morze, morze niesie mnie i żegluję przez czas i odległość” sugerują głęboki związek między mówiącym a oceanem, podkreślając ideę, że są one splecione w harmonijnym tańcu.
Zwrotka 3: W ostatnim wersecie mówca zwraca się bezpośrednio do oceanu, wyrażając wdzięczność i miłość za jego stałą obecność i pocieszające objęcie. Uścisk oceanu symbolizuje wieczne wsparcie i miłość, które mówiący znajduje w naturze.
Refren (powtórzenie): Refren powtarza się jeszcze raz, kończąc wiersz i jeszcze bardziej podkreślając kołysankowy wpływ oceanu na mówiącego.
„Sea Lullaby” to piękna celebracja kojących i pielęgnujących właściwości oceanu, ilustrująca podobieństwa między komfortem, jaki daje natura, a miłością i ochroną zapewnianą przez matkę. Zagłębia się także w ideę osobistych podróży i odnajdywania spokoju wśród ogromu czasu i odległości.