Wiersz zaczyna się od prośby, aby ukochana go nie opuszczała. Porównuje ją do „statku” „wyładowanego miłością” i mówi, że jest „całą moją radością”. Mówca obawia się, że jeśli ona odejdzie, zostanie z niczym.
W drugiej zwrotce Donne używa metafory „świątyni”, aby opisać ich miłość. Mówi, że ona jest „kapłanką” tej świątyni, a on jest jej „czcicielem”. Mówca mówi, że jest „gotowy poświęcić wszystko” dla jej miłości i prosi ją, aby „zlitowała się” nad nim.
W trzeciej zwrotce Donne używa metafory „morza”, aby opisać swoje emocje. Mówi, że „tonie” w swojej miłości do niej i prosi ją, aby go „uratowała”. Głośnik mówi, że bez jej miłości będzie „przeklęty”.
Wiersz kończy się ostatnią prośbą mówcy, aby ukochana go nie opuszczała. Mówi, że bez niej „umrze” i błaga ją, aby „została”.
„Sweetest Love Do Not Go” to pełen mocy i poruszający wiersz poruszający tematy miłości, straty i tęsknoty. Wiersz jest pełen namiętnych i żywych obrazów, a użycie przez Donne'a metafor dodaje głębi i znaczenia wiersza. Wiersz jest klasycznym przykładem umiejętności Donne'a łączenia w swojej poezji pasji, dowcipu i duchowości.