Następnie prelegent zgłębia różne koncepcje filozoficzne, takie jak rola jednostki w społeczeństwie, poszukiwanie prawdy i natura rzeczywistości. Czyni to w sposób beztroski i lekceważący, naśmiewając się z pretensji filozofów i abstrakcyjnego charakteru ich idei. Na przykład opisuje filozofię jako „grę słów” i sugeruje, że filozofowie po prostu „bawią się językiem”.
Wiersz zawiera także szereg satyrycznych ataków na indyjski system edukacji, który, zdaniem Ezechiela, kładł zbyt duży nacisk na uczenie się na pamięć, a za mało na krytyczne myślenie. Sugeruje, że prawdziwa wartość filozofii nie polega na zdobywaniu wiedzy, ale na uczeniu się samodzielnego myślenia.
Ostatecznie „Filozofia” jest celebracją radości myślenia i zadawania pytań. Ezechiel zachęca czytelników, aby przyjęli swoich wewnętrznych filozofów i zgłębiali najważniejsze pytania życiowe, nawet jeśli nigdy nie znajdą odpowiedzi na wszystkie odpowiedzi.
Oto bardziej szczegółowe streszczenie wiersza:
* Mówca zaczyna od wyznania, że kocha swoje stare książki filozoficzne, mimo że są one ze sobą sprzeczne.
* Bada różne koncepcje filozoficzne, takie jak rola jednostki w społeczeństwie, poszukiwanie prawdy i natura rzeczywistości.
* Czyni to w sposób beztroski i lekceważący, naśmiewając się z pretensji filozofów i abstrakcyjnej natury ich idei.
* Krytykuje także indyjski system edukacji za kładzenie zbyt dużego nacisku na uczenie się na pamięć, a niewystarczającego na krytyczne myślenie.
* Wiersz kończy się zachętą mówcy, aby przyjęli swoich wewnętrznych filozofów i zgłębili najważniejsze pytania życiowe.