Euforia odnosi się do przyjemnego brzmienia słów i wyrażeń, często tworzonego poprzez użycie rymów, aliteracji i asonansu. Można go wykorzystać do stworzenia poczucia harmonii, piękna i przepływu w wierszu. Na przykład następujące wersety z „The Rime of the Ancient Mariner” Samuela Taylora Coleridge’a wykorzystują eufonię, aby stworzyć poczucie spokoju i ciszy:
> Wiał lekki wiatr, leciała biała piana,
> Bruzda pozostała wolna;
> Byliśmy pierwszymi, którzy kiedykolwiek pękli
> Do tego cichego morza.
Kakofonia z kolei odnosi się do ostrego lub dysharmonijnego brzmienia słów i zwrotów, często powstającego poprzez użycie drażniących spółgłosek i nagłych przerw w rytmie. Można go używać do tworzenia poczucia napięcia, konfliktu lub chaosu. Na przykład następujące wersety z „Dulce et Decorum Est” Wilfreda Owena wykorzystują kakofonię, aby stworzyć wrażenie okropności wojny:
> Gaz! Gaz! Szybko, chłopcy! – Ekstaza grzebania,
> Montaż niezdarnych kasków w samą porę;
> Ale ktoś nadal krzyczał i potykał się,
> I trąbią jak człowiek w ogniu lub wapnie...
Stosowanie eufonii i kakofonii w poezji nie jest wyłącznie kwestią estetyki. Elementy te można również wykorzystać do wzmocnienia znaczenia wiersza i wywarcia głębszego emocjonalnego wpływu na czytelnika. Starannie dobierając dźwięki swoich słów, poeci mogą tworzyć wiersze, które są nie tylko piękne i miłe dla ucha, ale także mocne i dające do myślenia.
Oprócz powyższych przykładów, oto kilka innych wierszy, które skutecznie wykorzystują eufonię i kakofonię:
* Eufonia:
* „Pieśń Hiawathy” Henry’ego Wadswortha Longfellowa
* „Kruk” Edgara Allana Poe
* „Oda do słowika” Johna Keatsa
* Kakofonia:
* „Ziemia jałowa” T.S. Eliota
* „Howl” Allena Ginsberga
* „Drugie przyjście” Williama Butlera Yeatsa
Rozumiejąc skutki eufonii i kakofonii, czytelnicy mogą lepiej docenić kunszt i kunszt, jaki towarzyszy pisaniu poezji.