Montaż: Tytuł sugeruje zbiór lub kompilację różnych chwil, wspomnień lub wrażeń, podobnie jak montaż w montażu filmowym. Wskazuje to na fragmentaryczność wiersza i sposób, w jaki przedstawia mozaikę ulotnych chwil.
„Lata przychodzą i odchodzą jak pociągi / W nocy z żałobnym gwizdkiem:” To porównanie porównuje upływ czasu z przyjazdem i odjazdem pociągu. Użycie „żałobnego gwizdka” sugeruje melancholię i smutek związany z upływem czasu.
„Wspomnienia to suche liście rozwiane przez wiatr /” Wspomnienia można porównać do suchych liści, które wiatr łatwo rozwiewa. Metafora ta podkreśla kruchość i nietrwałość wspomnień.
„Życie to film, sztuka, gra / Sen, który kończy się wyszeptanym imieniem:” Linie te podkreślają przemijający charakter życia, porównując je do filmu, sztuki teatralnej czy gry, która ostatecznie dobiega końca. „Imię szeptane” dodaje poczucia tajemniczości i sugeruje, że znaczenie życia może zawierać się w prostym wypowiedzeniu imienia.
„Spotykamy się, kochamy, rozstajemy się / I lata się rozmazują:” Wiersz uznaje cykliczną naturę relacji międzyludzkich oraz sposób, w jaki chwile spotkania, miłości i rozstania mieszają się w mglistą plamę w miarę upływu czasu.
„Pozostały tylko zdjęcia / Aby opowiedzieć historię tego, kim byliśmy:” Fotografie przedstawiane są jako jedyna pozostałość po przeszłości, utrwalająca minione chwile i utrwalająca je w namacalnej formie.
„I został mi album wspomnień / Dni, które nigdy więcej nie wrócą:” Mówca zastanawia się nad zbiorem drogich im wspomnień, zdając sobie sprawę, że tych dni nie da się odzyskać.
„Montaż. Montaż:” Powtórzenie „Montage” na końcu wiersza wzmacnia ideę łączenia fragmentów i łączenia momentów w spójną narrację, pomimo ich efemerycznego charakteru.
Ogólnie rzecz biorąc, „Montage” maluje przejmujący obraz nieubłaganego marszu czasu do przodu i sposobu, w jaki kształtuje on ludzkie doświadczenia, pozostawiając po sobie słodko-gorzką mieszankę nostalgii, straty i fragmentów wspomnień, które można zachować jedynie za pomocą fotografii i wspomnień.