Każda zwrotka opisuje domy w różnym stanie, a każdy z nich wywołuje poczucie smutku. Pierwsza zwrotka przedstawia scenę z domami „stłoczonymi razem / Jak drżące sieroty w nocy”. Personifikacja domów jako sierot sugeruje ich bezbronność i samotność. Druga zwrotka opisuje domy jako mające „ciemne, puste okna / jak niewidzące oczy wpatrujące się w pustkę”, wywołując poczucie pustki i beznadziejności w mieszkaniach.
Trzecia zwrotka wprowadza poczucie tęsknoty i niespełnionych marzeń, a domy ukazane są jako „tęskniące za słońcem/ By przyjść i ogrzać ich zimne, szare serca”. Światło słoneczne niosące radość i nadzieję jest czymś, czego domy desperacko pragną, ale nie mogą osiągnąć. Ostatnia zwrotka wzmacnia ten temat, opisując domy jako „płaczące ciche łzy / Za wszystkie marzenia, które nigdy się nie spełniły”.
Ogólnie rzecz biorąc, wiersz „Smutne domki” tworzy atmosferę melancholii, przekazując smutek, rozpacz i niespełnione pragnienia osób mieszkających w tych pozornie opuszczonych mieszkaniach. Skłania do refleksji nad zmaganiami i ukrytym życiem w pozornie zwyczajnych podmiejskich sceneriach.