Oto niektóre środki literackie i ich znaczenie w „Pieśni wróżki”:
1. Obrazy:Alcott wykorzystuje żywe obrazy, aby stworzyć urzekający obraz królestwa baśni. Wiersz wypełniony jest barwnymi i urzekającymi opisami, takimi jak „szmaragdowa polana”, „srebrzyste światło” i „pajęcze skrzydła”. Obrazy te przemawiają do zmysłów i poprawiają wrażenia czytelnika, ożywiając baśniowy świat.
2. Personifikacja:Alcott uosabia wróżki, przypisując im cechy ludzkie. Wróżki są opisywane jako „śmiejące się”, „tańczące” i „śpiewające”, co nadaje tym magicznym stworzeniom poczucie żywotności i osobowości. Personifikacja dodaje warstwę emocjonalnego połączenia, dzięki czemu wróżki stają się bliskie czytelnikowi i ujmujące.
3. Rym i rytm:Wiersz ma spójny schemat rymów (AABBCC), który stwarza wrażenie muzykalności i rytmu. Użycie rymów podnosi melodyjność wiersza, podkreślając jego śpiewny charakter. Rytm, naznaczony powtarzalnością „Wróżkowej pieśni”, dodatkowo podkreśla radosny i żartobliwy ton wiersza.
4. Powtarzanie:Alcott wykorzystuje powtórzenia, aby stworzyć hipnotyzujący efekt i podkreślić pewne idee. Na przykład w całym wierszu powtarza się fraza „bajkowa piosenka”, wzbudzając poczucie zachwytu i oczarowania. Powtarzanie pewnych słów i zwrotów również przyczynia się do muzykalności wiersza, czyniąc go bardziej zapamiętywalnym i wciągającym dla czytelnika.
5. Motyw niewinności:Wiersz przedstawia temat niewinności z perspektywy dziecka. Dziecko spotyka wróżki z podziwem i fascynacją, co reprezentuje dziecięcy zachwyt i otwartość na magiczny i pełen wyobraźni świat. Temat niewinności jest centralny dla wiersza, ponieważ podkreśla znaczenie zachowania i pielęgnowania dziecięcego poczucia cudu i wyobraźni.
Ogólnie rzecz biorąc, „Pieśń wróżki” Louisy May Alcott to zachwycający wiersz, który wykorzystuje obrazy, personifikację, rym, rytm i powtórzenia, aby stworzyć magiczny i czarujący świat. Wiersz porusza temat niewinności i cudów dzieciństwa, oddając esencję beztroskiego ducha młodości.