1. Powtórzenie :Ntiru rozpoczyna wiersz powtarzanym zwrotem „Jestem biedakiem”, natychmiast ustalając jego temat i podkreślając zubożony stan mówiącego. To powtórzenie trwa przez cały wiersz, zapewniając rytmiczną strukturę, która wzmacnia poczucie desperacji mówiącego.
2. Porównania :Ntiru używa porównań, aby porównać biedną egzystencję mówiącego z różnymi obiektami lub scenariuszami. Na przykład wersety „Jestem chudy jak grabie / I suchy jak kość” skutecznie oddają fizyczny upadek mówiącego, podczas gdy porównanie do „pustego worka” podkreśla jego głębokie poczucie pustki.
3. Metafory :Wiersz zawiera bogate i sugestywne metafory, które wykraczają poza zwykły poziom powierzchowny. Na przykład Ntiru nazywa mówcę „cieniem człowieka” i „moim duchem”, co sugeruje, że bieda pozbawiła go tożsamości i człowieczeństwa.
4. Personifikacja :Ntiru uosabia abstrakcje takie jak „ubóstwo” i „głód”, dając im poczucie sprawstwa. Technika ta wzmacnia opresyjną siłę, jaką ubóstwo wywiera na mówiącego, i podkreśla jej odczłowieczające skutki.
5. Zdjęcia :Wiersz jest wypełniony żywymi obrazami, które wywołują silne wrażenia zmysłowe. Na przykład opis przez mówiącego „opuchniętych stóp” i „bolących stawów” stwarza wewnętrzne poczucie jego fizycznego bólu. Podobnie kontrast między „zimnymi, pustymi pokojami” a „wystawnymi ucztami” wyraźnie ilustruje ogromną nierówność, z jaką musi się zmierzyć.
6. Antyteza :Ntiru zestawia kontrastujące obrazy i idee, podkreślając dysproporcje i niesprawiedliwości panujące w społeczeństwie. Na przykład zestawia trudną sytuację mówcy z ekstrawagancją bogatych, wywołując poczucie oburzenia i moralnego oburzenia.
7. Hiperbola :Osoba mówiąca używa hiperboli, aby podkreślić intensywność i zakres swojego cierpienia. Wiersze takie jak „Żyłem tysiąc lat / W tej ciemnej otchłani” i „moj brzuch burczy jak dzika bestia” oddają przytłaczający charakter jego doświadczeń i nieubłagany uścisk biedy.
Wykorzystując te środki literackie, Richard Ntiru tworzy przejmujący i dający do myślenia wiersz, który oddaje głos zubożałym i marginalizowanym, rzucając światło na pilną potrzebę zmian społecznych.