Ptak, niegdyś „jasny życiem”, teraz leży bez życia, a jego śpiew ucichł na zawsze. Mówca rysuje podobieństwa między losem ptaka a śmiertelnością wszystkich żywych istot, w tym człowieka. Kontempluje przemijalność życia i nieubłagany upływ czasu, który ostatecznie przynosi kres wszelkiemu istnieniu.
Wiersz porusza także kwestię podróży duszy po śmierci. Głośnik zastanawia się, czy duch ptaka znalazł schronienie w krainie poza światem fizycznym. Kwestionuje naturę świadomości i możliwość życia pozagrobowego, zastanawiając się, gdzie zniknęła „iskra bytu” ptaka.
W całym wierszu Hope używa żywych obrazów i metaforycznego języka, aby przekazać tematy śmierci i straty. Opisuje śmierć ptaka jako „nagłą, straszną rzecz” i porównuje ulotną naturę życia do „spadającego liścia”. Wiersz kończy przejmująca refleksja nad nieuchronnością śmierci, która czeka każdą żywą istotę, niezależnie od jej piękna i znaczenia.
W „Śmierci ptaka” A.D. Hope przedstawia przejmującą medytację na temat śmiertelności, przemijania życia i tajemnic otaczających śmierć i życie pozagrobowe.