1. Użycie metafory :Poeta porównuje słońce do „stopionego złota”, przywołując wizję palącego ciepła. Złota metafora sugeruje połyskujący blask i intensywne ciepło promieniujące od słońca.
2. Personifikacja :Poeta uosabia słońce, opisując je jako „pożerające wszystko” i „wypijące ostatnią kroplę wody”. Zwroty te sugerują, że słońce jest siłą nienasyconą, osuszającą ziemię z wilgoci i pozostawiającą ją wysuszoną.
3. Szczegóły sensoryczne :Poeta zawiera określone szczegóły sensoryczne, aby przekazać fizyczny wpływ ciepła. Wzmianka o „spieczonej ziemi” i „drżących drzewach” tworzy obraz opuszczonego i wyczerpanego krajobrazu, w którym nawet drzewa zdają się drżeć pod intensywnością słońca.
4. Kontrast :Kabir zestawia żywe kolory i życie poranka z szarością popołudnia. Podkreśla, jak niegdyś „fioletowy świt” ustąpił miejsca „pożółkłemu niebu”, co sugeruje utratę witalności i energii w obliczu nieubłaganego upału.
5. Język opisu :Poeta opisuje tę scenę bogatym i precyzyjnym językiem. Używa przymiotników takich jak „stopiony”, „ostry” i „drżący”, aby podkreślić intensywność ciepła i jego wpływ na środowisko.
Ogólnie rzecz biorąc, obraz upalnego popołudnia autorstwa Humayuna Kabira w „Pociągach” wyraźnie oddaje dokuczliwy upał, jego nieubłaganą naturę oraz wpływ, jaki wywiera na krajobraz i żyjące w nim istoty.