Akcja pierwszej części wiersza rozgrywa się we współczesności, a mówiący opisuje zatokę jako miejsce pełne piękna i tajemnicy. Pisze:„Zatoka rozwija swój turkusowy zwój / Mapa tajemnic do rozwinięcia”. Zatoka jest jednak również źródłem niebezpieczeństwa i mówca ostrzega, że może to być „zdradliwe morze / Z wirami i falami”.
Druga część wiersza przenosi się do perspektywy historycznej, a mówca opisuje przybycie europejskich kolonizatorów do obu Ameryk. Kolonizatorzy postrzegali zatokę jako źródło bogactwa i władzy i szybko eksploatowali jej zasoby. Mówca pisze:„Zatoka, skrzynia skarbów złota / Srebra, pereł i przypraw opowiadana / O niewyobrażalnym bogactwie”.
Trzecia część wiersza powraca do współczesności, a mówiący podejmuje refleksję nad dziedzictwem kolonializmu. Pisze:„Zatoka, świadek naszych zbrodni, / Lustro naszych najciemniejszych czasów, / Przypomina nam o naszej chciwości i wstydzie”.
Wiersz kończy się wezwaniem mówcy do nowej relacji między człowiekiem a światem przyrody. Pisze:„Uczmy się na starożytnej tradycji Zatoki Perskiej / I żyjmy w harmonii z jej brzegiem”.
„Zatoka” to mocny i poruszający wiersz, który bada złożone relacje między człowiekiem a światem przyrody. Walcott wykorzystuje obraz Zatoki Meksykańskiej, aby podkreślić piękno, niebezpieczeństwo i historię regionu. Wiersz rzuca także wyzwanie czytelnikom, aby zastanowili się nad własnym stosunkiem do środowiska i zastanowili się, jak mogą żyć w bardziej zrównoważony sposób.