1. Zdjęcia: Shelley tworzy żywe obrazy, aby opisać posąg Ozymandiasa i jego otoczenie. Używa takich słów, jak „nogi bez tułowia”, „rozległe i bez tułowia”, „zniszczone oblicze” oraz „samotne i równe piaski”, aby namalować obraz spustoszenia i rozkładu.
2. Kontrast: Kontrast między wielkością posągu Ozymandiasa a surową rzeczywistością jego otoczenia jest głównym tematem wiersza. Shelley używa słów takich jak „kolosalny” i „potężny”, aby opisać posąg, podczas gdy do opisania krajobrazu używa słów „nic poza pozostałościami” oraz „samotne i równe piaski”.
3. Symbolika: Posąg Ozymandiasza można postrzegać jako symbol ludzkiej dumy i arogancji. Shelley używa słów takich jak „król królów”, „potężny” i „kolosalny”, aby wyrazić poczucie własnej wartości Ozymandiasa. Jednak posąg zostaje ostatecznie pokonany przez czas, a jego upadek symbolizuje daremność ludzkich ambicji.
4. Ironia: Wiersz przepełniony jest ironią, gdyż Shelley kontrastuje pompatyczną inskrypcję Ozymandiasa z rzeczywistością niszczenia jego posągu. Użycie słów takich jak „badanie” i „rozkaz” do opisania posągu Ozymandiasa pogłębia ironię, ponieważ posąg jest obecnie niczym więcej niż ruiną.
5. Aliteracja: Shelley używa aliteracji, aby stworzyć poczucie rytmu i nacisku w wierszu. Na przykład powtórzenie dźwięku „s” w wersie „Spotkałem podróżnika z antycznej krainy” stwarza wrażenie tajemniczości i intrygi.
6. Rym: W wierszu zastosowano regularny schemat rymów (ABAB CDCD EFEF GG), aby stworzyć poczucie jedności i spójności. Rymy pomagają spajać wiersz i tworzyć zapadającą w pamięć strukturę.
Ogólnie rzecz biorąc, umiejętne użycie języka przez Shelley tworzy potężny i sugestywny wiersz, który przekazuje tematy ludzkiej dumy, upływu czasu i daremności ludzkich ambicji.