Dwóch Brytyjczyków, rzuconych na bezludną wyspę,
Stanęli przed nie lada próbą.
Zostali przedstawieni w żartach, obaj mężczyźni byli dogłębni,
Humor w ich języku, dość znany.
Jeden człowiek był szybki i miał tak bystry dowcip,
Mistrz sceny humorystycznej.
Drugi, przebiegły i suchy, z wdziękiem humoru,
W językach brytyjskich utrzymał swoje miejsce.
Jednak na tej wyspie nie chcieli mówić,
Związani honorem, ani jednym słowem słabym.
Zostali przedstawieni w żartach, och, co za szaleństwo!
Teraz zapanowała cisza, a ich duchy pogrążyły się w melancholii.
Pierwszy człowiek pomyślał:„Mówić, jak niegrzecznie,
Mój humor marnuje się na tej skale.
Drugi zamyślił się:„Moje słowa zawiodą,
Pośród tych fal leje się mój humor.”
Dni zamieniły się w tygodnie, a tygodnie w miesiące,
Ich cisza rosła jak chwasty na cokołach.
Żadnego śmiechu nie słychać, żadnych dowcipów,
Ich brytyjski humor jest niestety nadszarpnięty.
Aż pewnego pamiętnego dnia rozpętała się burza,
A gdy wokół nich rozpętała się burza,
Pierwszy mężczyzna krzyknął:„Nie mogę znieść tego napięcia,
Złammy tę przysięgę i porozmawiajmy jeszcze raz!”
Drugi uśmiechnął się, jego oczy błyszczały,
„Zaprawdę, przyjacielu, pozwól, aby humor się rozpalił.
To więzienie na wyspie nie będzie już wiązać,
Nasze brytyjskie duchy, wolne i nieograniczone.”
I tak rozmawiali ze śmiechem i radością,
Ich humor wzrósł, rzucając szyderstwa.
Razem żartowali, na dobre i na złe,
Brytyjski humor powrócił po raz kolejny.
Po ich uratowaniu opowieść, którą opowiedzieli,
Historia ciszy, teraz wychwalana przez humor.
Świadectwo potęgi dowcipu,
Lekcja przyjaźni, której nie należy rozdzielać.
Więc wznieście toast za tak wspaniałych ludzi,
Którego brytyjski humor uratował sytuację, na własne oczy.
Bo na tej bezludnej wyspie ich duchy uniosły się,
Uwielbiana na zawsze opowieść pełna humoru.
(Autor nieznany)