Wiersz ukazuje żywy obraz podróży pociągiem przez wieś, w której rytmiczny rytm torów pełni rolę bicia serca. W pierwszej zwrotce mówca skupia się na rytmicznym „stukaniu kół”, gdy pociąg przecina cichą okolicę. Gwizdek pociągu pogłębia tę rytmiczną kakofonię, stając się niesamowitym „przenikliwym krzykiem”. Dźwięk ten stanowi wyraźny kontrast z pogodnym pięknem krajobrazu, z jego spokojnymi polami i pastwiskami muśniętymi księżycem.
Druga i trzecia zwrotka skupiają się na przejściu pociągu przez małe stacje i życiu czekających tam osób. Głośnik uwiecznia ulotne chwile połączenia pomiędzy przejeżdżającymi pasażerami a czekającymi postaciami. Światła w oknach pociągu i na stacji ukazują ludzkie wewnętrzne doświadczenia, od samotności po pośpiech. Prelegent obserwuje, jak pasażerowie czytają, patrzą na księżyc i zastanawiają się nad swoim życiem, prezentując mikrokosmos spektrum ludzkich emocji i działań.
Ostatnia zwrotka kończy podróż, a pociąg zatrzymuje się w miejscu docelowym mówiącego. „Przypływ ciszy”, nagły wybuch ciszy po rytmicznych dźwiękach podróży, jest wyraźną zmianą. Głośnik wysiada w świetle „zimnego, bladego księżyca”, co sugeruje, że podróż zabrała ich do innego świata, z dala od hałaśliwych torów i stacji, które właśnie zostawili.
Pod względem środków literackich wiersz jest bogaty w obrazowość i personifikację. Koła pociągu „klikną jak serce”, a gwizdek krzyczy „przenikliwie”. Księżyc jest opisywany jako „zimny i blady”, a stacje kolejowe przypominają „śpiące psy”. Johansnes skutecznie wykorzystuje kontrast, aby podkreślić dysproporcję pomiędzy spokojną okolicą a hałaśliwym pociągiem, a także ciszę ostatniej stacji w porównaniu z zamieszaniem podczas podróży.
Ogólnie rzecz biorąc, „Nocny pociąg” to bogaty w zmysły obraz podróży pociągiem, który eksploruje motywy rytmu i kontrastów, jednocześnie wplatając ludzkie doświadczenia w gobelin wiejskiej przyrody.