1. Patronat królewski: Król Jakub był wielkim wielbicielem sztuki, w tym teatru i literatury. Został patronem trupy aktorskiej Szekspira, Lord Chamberlain's Men (później znanej jako Ludzie Króla), nadając im królewską pieczęć aprobaty i oficjalnie uznając ich status wiodącego zespołu teatralnego. Ten królewski patronat podniósł status Szekspira i jego kolegów aktorów, zapewniając im wsparcie finansowe i ochronę przed cenzurą i wyzwaniami prawnymi.
2. Współpraca artystyczna: Król Jakub żywo interesował się produkcjami teatralnymi i lubił chodzić na przedstawienia. Szekspir, uznając wagę królewskiej łaski, zaspokajał preferencje i gusta króla. Niektórzy uczeni uważają, że sztuka Szekspira „Burza” mogła zostać zamówiona specjalnie z myślą o królewskim przedstawieniu na dworze króla Jakuba.
3. Przedstawienia teatralne na Dworze: Za panowania króla Jakuba na dworze królewskim często organizowano przedstawienia teatralne, a wśród wybranych dzieł często znajdowały się sztuki Szekspira. Wystawianie sztuk przed królem i jego dworzanami dało Szekspirowi okazję do zaprezentowania swojego talentu i kreatywności wpływowej publiczności.
4. Wsparcie literackie: Król Jakub sam był uczonym i pisarzem, autorem kilku prac z zakresu teorii politycznej i teologii. Jego uznanie dla literatury i poszukiwań intelektualnych rozciągnęło się na pisma Szekspira. Szekspir zadedykował swój zbiór sztuk First Folio (opublikowany w 1623 r.) królowi Jakubowi, dziękując za patronat i wsparcie monarchy.
5. Przywileje prawne: Za panowania króla Jakuba zawód aktorski zyskał uznanie i ochronę prawną. To właśnie w tym okresie monopol Master of the Revels na licencje teatralne został złagodzony, umożliwiając zespołom takim jak King's Men działanie z większą swobodą i większym autorytetem. Pozwoliło to Szekspirowi i jego trupie na częstsze występy i przy mniejszych ograniczeniach.
Ogólnie rzecz biorąc, król Jakub I odegrał kluczową rolę w karierze Szekspira, zapewniając patronat królewski, możliwości występów na dworze, ochronę prawną swojego zawodu i uznanie jako znaczącej postaci literackiej. Z kolei Szekspir zareagował, prezentując swój talent i umiejętności, aby zadowolić króla i jego dwór, co jeszcze bardziej wzmocniło jego reputację jednego z największych dramaturgów w historii.