1. Zachowanie wiedzy i umiejętności czytania i pisania: We wczesnym średniowieczu klasztory były często jedynymi ośrodkami nauki. Mnisi skrupulatnie kopiowali starożytne teksty, zachowując wiedzę, która w przeciwnym razie mogłaby zostać utracona. Rozbudowali skryptoria (gabinety do pisania) i biblioteki, rozwijając umiejętność czytania i pisania oraz naukę. Rola ta odegrała kluczową rolę w przekazywaniu wiedzy klasycznej i rozwoju średniowiecznego życia intelektualnego.
2. Innowacje w rolnictwie i produkcja żywności: Klasztory były często samowystarczalne, rozwijając wydajne metody rolnictwa, hodowli zwierząt i techniki konserwacji żywności. Przyczyniło się to do ogólnego dobrobytu gospodarczego społeczności, zwłaszcza w czasach niedoboru. Niektóre klasztory specjalizowały się nawet w produkcji określonych upraw lub produktów, przyczyniając się do regionalnego handlu i bezpieczeństwa żywnościowego.
3. Działalność charytatywna i opieka społeczna: Mnisi często angażowali się w szeroko zakrojoną działalność charytatywną, opiekując się chorymi, biednymi i podróżującymi. Założyli szpitale, sierocińce i hospicja, zapewniając podstawowe usługi społeczne, których często brakowało w średniowiecznym społeczeństwie. Ich zaangażowanie w pomoc mniej szczęśliwym odegrało znaczącą rolę w rozwoju systemów opieki społecznej.