1. Badanie relacji człowiek-zwierzę: London wykorzystuje tę historię do odkrywania pierwotnych instynktów zarówno u ludzi, jak i zwierząt. Główny bohater Buck ucieleśnia walkę pomiędzy udomowieniem a swoją dziką naturą. Powieść podkreśla złożoną więź między ludźmi i zwierzętami oraz jej wpływ zarówno pielęgnujący, jak i ograniczający.
2. Krytyka darwinizmu społecznego: Londyn żył w czasach szybkich zmian społecznych i szalejącej industrializacji. W swojej podróży Buck krytykuje bezwzględną filozofię „przetrwania najsilniejszych” panującą na przełomie XIX i XX wieku. Widać to wyraźnie w trudnych realiach gorączki złota na Alasce i brutalności wczesnych doświadczeń Bucka.
3. Poszukiwanie tożsamości: Podróż Bucka to także poszukiwanie prawdziwego siebie. Zmaga się z narzuconą przez człowieka tożsamością udomowionego zwierzaka i pierwotnymi instynktami, które ciągną go ku dziczy. Eksploracja ta rezonuje z poszukiwaniem przez jednostkę swojego miejsca w świecie i złożonością kształtowania się tożsamości.
4. Komentarz do natury ludzkiej: Poza światem zwierząt „Zew dzikiej przyrody” stanowi komentarz na temat samej natury ludzkiej. Bohaterami, zarówno ludzkimi, jak i zwierzęcymi, kieruje chciwość, władza i instynkt przetrwania. To obnaża ciemną stronę człowieczeństwa i wrodzoną dzikość, która kryje się pod powierzchnią.
5. Docenianie natury: Doświadczenia Londynu w Klondike podsyciły jego pasję do dzikiej przyrody Alaski. Powieść ukazuje piękno i moc natury, podkreślając jej wpływ na ludzkiego ducha i jej potencjał zarówno cudów, jak i niebezpieczeństw.
Ostatecznie *The Call of the Wild* można postrzegać jako wieloaspektową narrację, która bada złożoność relacji człowiek-zwierzę, krytykuje struktury społeczne i oferuje potężną eksplorację tożsamości, natury i mroczniejszych aspektów człowieczeństwa.