Autobiografia Douglassa stanowi mocny akt oskarżenia o niewolnictwo, obnażający przemoc fizyczną i psychiczną stosowaną wobec zniewolonych ludzi oraz hipokryzję narodu, który twierdził, że opiera się na zasadach wolności i równości. Dzieląc się własnymi doświadczeniami, Douglass przedstawił relację z pierwszej ręki o okropnościach niewolnictwa i zakwestionował panujące wyobrażenie o Afroamerykanach jako o ludziach gorszych i niezdolnych do wolności.
Aby inspirować i wzmacniać innych zniewolonych ludzi
Autobiografia Douglassa była źródłem inspiracji i nadziei dla zniewolonych ludzi, pokazując siłę oporu i możliwość osiągnięcia wolności. Dzieląc się swoją historią, Douglass pokazał, że zniewoleni ludzie to nie tylko przedmioty czy własność, ale jednostki posiadające inteligencję, emocje oraz zdolność do odporności i samostanowienia. Jego autobiografia przedstawiła wizję wyzwolenia i podsyciła rosnący ruch na rzecz zniesienia kary śmierci.
Wnosić wkład w sprawę abolicjonizmu
Autobiografia Douglassa odegrała znaczącą rolę w ruchu abolicjonistycznym, dostarczając przekonujących dowodów na nieludzkość niewolnictwa i pilną potrzebę jego wykorzenienia. Książka była szeroko czytana zarówno przez abolicjonistów, jak i non-abolicjonistów, i pomogła ukształtować opinię publiczną i zbudować poparcie dla sprawy abolicjonizmu. Autobiografia Douglassa stała się potężnym narzędziem w walce o wolność i równość.
Aby ustalić własną tożsamość i podmiotowość
Autobiografia Douglassa była także osobistą podróżą w stronę samopoznania i samookreślenia. W trakcie pisania Douglass potwierdził swoją tożsamość i sprawczość, kwestionując odczłowieczające stereotypy narzucone przez niewolnictwo. Dzieląc się swoimi doświadczeniami i refleksjami, Douglass nie tylko przedstawił historyczny opis niewolnictwa, ale także zajął swoje miejsce jako autor, intelektualista i przywódca.