W całej powieści widać wyraźnie, że Austen używa ironii i satyry. Na przykład postać pana Collinsa jest doskonałym przykładem jej satyrycznego dowcipu. Jest przedstawiany jako pompatyczny i służalczy duchowny, którego bardziej interesuje status społeczny niż religia. Austen naśmiewa się także z ówczesnych konwencji społecznych, takich jak znaczenie małżeństwa i sztywna struktura klasowa.
Oprócz humoru i satyry „Duma i uprzedzenie” jest także powieścią romantyczną. Relacja pomiędzy Elizabeth i panem Darcym jest kluczowa dla całej historii, a Austen umiejętnie buduje napięcie i oczekiwanie między dwójką bohaterów. Powieść porusza tematy miłości, uprzedzeń i oszukiwania samego siebie, a ostatecznie kończy się satysfakcjonującym i podnoszącym na duchu zakończeniem.
Ogólnie ton Dumy i uprzedzenia można określić jako humorystyczny, satyryczny i romantyczny. Umiejętne operowanie ironią i dowcipem przez Austen w połączeniu z eksploracją złożonych tematów i postaci sprawia, że „Duma i uprzedzenie” jest ponadczasowym i uwielbianym klasykiem literatury angielskiej.