Wiersz ten można podzielić na trzy odrębne zwrotki, każda po cztery wersety, przy czym pierwsza i trzecia zwrotka mają podobną strukturę.
Zwrotka 1 wprowadza czytelnika aluzją do Biblii, wspominając o Wieży Babel, symbolu nieporozumień i podziałów. To nadaje ton wierszowi przedstawiającemu rodzinę podzieloną i niezdolną do skutecznego porozumiewania się. Ten brak komunikacji prowadzi do izolacji, w której nikt nie rozumie emocji i punktów widzenia drugiej osoby ani nie wczuwa się w nią.
Druga zwrotka koncentruje się na koncepcji „lęków wsobnych”, sugerując, że dysfunkcyjna dynamika była utrwalana przez pokolenia. Dzieci są uwięzione we wzorcach ustalonych przez rodziców i dziadków i nie mogą od nich uciec, co prowadzi do poczucia nieuchronności i uwięzienia.
Natomiast trzecia zwrotka przedstawia scenę harmonii, w której „dzieci tańczą podczas Nowego Roku” i „kobiety śpiewają przy fortepianie”. Daje to wgląd w to, czym mogłaby być rodzina – szczęśliwą i zjednoczoną jednostką, ale pozostaje nieosiągalne ze względu na podstawowe problemy i nieporozumienia.
Wiersz kończy się wersem:„Wszystkie stare rany się otwierają”. Podkreśla to trwały charakter problemów rodzinnych i pokazuje, że pomimo prób pójścia dalej lub rozpoczęcia od nowa, stare problemy i blizny emocjonalne wciąż wychodzą na powierzchnię i uniemożliwiają uzdrowienie lub postęp.
„Sprawy rodzinne” stanowią przejmującą refleksję nad złożoną, choć często burzliwą dynamiką zachodzącą w rodzinach. Jennings podkreśla, jak pokoleniowe cykle bólu, izolacji i nieporozumień mogą uniemożliwić rodzinie prawdziwy rozwój.