1. Dynamika mocy i eksploatacja:
Spektakl ukazuje dynamikę władzy pomiędzy Prospero, wygnanym księciem Mediolanu, a Kalibanem, rdzennym mieszkańcem wyspy. Prospero poprzez swoje magiczne moce dominuje i kontroluje Kalibana, zmuszając go do niewoli. Dynamika ta odzwierciedla brak równowagi sił między kolonizatorami a ludnością tubylczą, gdzie kolonizatorzy wyzyskują i podporządkowują sobie rdzenną ludność.
2. Zakłócenie porządku naturalnego:
Przybycie Prospera i jego towarzyszy na wyspę zakłóca harmonijne życie rdzennej społeczności. Wyspa, początkowo przedstawiana jako raj, staje się miejscem konfliktów, manipulacji i walk o władzę. To zakłócenie symbolizuje destrukcyjny wpływ kolonializmu na społeczności tubylcze i ich sposób życia.
3. Język i sterowanie:
Prospero używa języka jako narzędzia do ugruntowania swojej władzy nad Kalibanem. Uczy języka Kalibana, ale tylko w zakresie, w jakim służy on jego własnym celom, ograniczając w ten sposób zdolność Kalibana do pełnego wyrażania siebie. Odzwierciedla to narzucanie języków kolonialnych rdzennej ludności oraz tłumienie ich własnych języków i tożsamości kulturowej.
4. Szlachetny dzikus kontra barbarzyński tubylec:
Spektakl ukazuje dychotomię „szlachetnego dzikusa” i „barbarzyńskiego tubylca” poprzez postacie Ferdynanda i Kalibana. Ferdynand, syn króla Neapolu, jest przedstawiany jako cywilizowany i wyrafinowany, podczas gdy Kaliban jest przedstawiany jako dziki i niecywilizowany. To rozróżnienie odzwierciedla sposób, w jaki kolonizatorzy często postrzegali ludność tubylczą jako podrzędną i potrzebującą wpływów cywilizacyjnych.
5. Krytyka praktyk kolonialnych:
Choć początkowo wydaje się, że Burza popiera ekspansję kolonialną i usprawiedliwia działania Prospera, sztuka oferuje także krytykę brutalnych i wyzysku aspektów kolonializmu. Poprzez postacie takie jak Kaliban i Ariel Szekspir stawia pytania o moralność zniewolenia, niszczenie rdzennych kultur i zakłócanie naturalnych ekosystemów.
6. Odkupienie i pojednanie:
Spektakl kończy się decyzją Prospera o wyrzeczeniu się magicznych mocy i powrocie na należne mu miejsce w Mediolanie. Ten akt oddania władzy i dążenia do pojednania sugeruje możliwość wyjścia poza destrukcyjne wzorce kolonializmu i działania na rzecz bardziej harmonijnego współistnienia różnych narodów.
Podsumowując, Burza bada złożoną i wieloaspektową dynamikę imperializmu kolonialnego, podkreślając brak równowagi sił, wyzysk i starcia kulturowe będące wynikiem spotkań kolonialnych. Poprzez swoich bohaterów i fabułę sztuka oferuje zarówno krytykę praktyk kolonialnych, jak i sugeruje potencjał pojednania i bardziej sprawiedliwych relacji między różnymi kulturami.