O czym jest Sonet 29 Williama Szekspira?

W Sonecie 29 Szekspir bada potęgę czasu i miłości. Zaczyna od uosobienia czasu jako wszechpotężnej siły, która niszczy wszystko na swojej drodze. Twierdzi jednak, że miłość jest silniejsza od czasu i może przeciwstawić się jej niszczycielskiej sile. Szekspir na poparcie swojej tezy posługuje się obrazami natury, porównując trwałe piękno miłości ze zmieniającymi się porami roku i odpornością ludzkiego serca na upływ czasu.

Oto streszczenie sonetu:

- Poeta zaczyna od ubolewania nad potęgą czasu, która wszystko niszczy i wszystko zmienia.

- Następnie porównuje moc czasu do klęsk żywiołowych, takich jak trzęsienia ziemi i powodzie.

- Poeta twierdzi, że czas niszczy nawet „monumentalne mosiężne” i „mocne wieże”, które są symbolami siły i trwałości.

- Następnie przedstawia pogląd, że miłość jest silniejsza od czasu i może przeciwstawić się jej niszczycielskiej sile.

- Poeta mówi, że miłość jest jak słońce, które prześwieca przez chmury i przynosi ciepło i światło.

- Porównuje miłość do róży, która kwitnie nawet w środku zimy.

- Poeta kończy stwierdzeniem, że miłość jest jedyną rzeczą, która naprawdę może pokonać czas i śmierć.

Ogólnie rzecz biorąc, Sonnet 29 to medytacja na temat potęgi czasu i miłości. Szekspir twierdzi, że miłość jest jedyną rzeczą silniejszą od czasu i że może przeciwstawić się jej niszczycielskiej sile.