Wiersz zaczyna się od przebudzenia ogrodnika ze snu i wyobrażenia sobie ogrodu pełnego kwiatów i owoców, reprezentującego idealny świat wolny od wyzysku i nierówności. Sen ogrodnika jest wyrazem tęsknoty za lepszą przyszłością, tęsknoty głęboko zakorzenionej w proletariacie.
W miarę rozwoju wiersza Neruda przedstawia właściwego towarzysza, uosobienie rewolucyjnej świadomości, która kieruje determinacją ogrodnika. Właściwy towarzysz zachęca ogrodnika, aby przyjął rolę agenta zmian i aktywnie uczestniczył w budowie ogrodu, czyli w dążeniu do stworzenia sprawiedliwego społeczeństwa.
W całym wierszu język używany do przedstawienia ogrodu i zbiorowej pracy podkreśla jedność i zbiorowy wysiłek niezbędny do transformacji społecznej. Metafora przycinania i uprawiania ogrodu podkreśla potrzebę konsekwentnej walki i zbiorowego wysiłku. Opis ogrodu przez Nerudę jako „nasz” i „wspólny” podkreśla znaczenie solidarności i odrzucenia indywidualizmu w osiąganiu zbiorowego wyzwolenia.
Ostatnie wersety wiersza przedstawiają wizję ostatecznej harmonii między jednostką a naturą. Ogrodnik reprezentujący ducha rewolucyjnego odnajduje spokój i spełnienie w bujnym, kwitnącym ogrodzie. Obrazy te implikują transformację wewnętrznego świata jednostki poprzez kultywowanie sprawiedliwego i kwitnącego społeczeństwa.
W „Godzinie ogrodu, towarzyszu”, Pablo Neruda tworzy potężną alegorię procesu rewolucyjnego i przemieniającego potencjału walki zbiorowej. Wiersz inspiruje jednostki do przyjęcia swojej roli w tworzeniu lepszej przyszłości, wyobrażaniu sobie świata pozbawionego nierówności i znajdowaniu spełnienia w owocach swojej pracy w sprawiedliwym i harmonijnym społeczeństwie.