1. Strach i instynkt samozachowawczy: Tituba staje w obliczu bezpośredniego niebezpieczeństwa, gdy władze badają zarzuty o czary w Salem. Zdaje sobie sprawę, że przyznanie się do winy i oskarżenie innych może uchronić ją przed karą. Przyznając się do praktykowania czarów i wymieniając nazwiska innych osób, ma nadzieję uniknąć pociągnięcia do odpowiedzialności i poniesienia konsekwencji.
2. Manipulacja Abigail Williams: Abigail, przebiegła i manipulująca postać sztuki, wywiera znaczący wpływ na Titubę. Wykorzystuje bezbronność i przesądną naturę Tituby, wywierając na nią presję, aby przyznała się i oskarżała innych o wzmocnienie ich pozycji w społeczeństwie Salem.
3. Nadprzyrodzone wierzenia: Tituba naprawdę wierzy w istnienie czarów i sił nadprzyrodzonych. Być może doświadcza halucynacji i naprawdę wierzy, że widziała duchy i wchodziła z nimi w interakcję, co doprowadziło ją do wysunięcia fantastycznych oskarżeń.
4. Kontekst społeczny i kulturowy: Akcja spektaklu przedstawia społeczność głęboko zakorzenioną w wierzeniach religijnych i przesądach. Wyznania i oskarżenia Tituby wpisują się w panujący wówczas zapał religijny, czyniąc jej działania bardziej wiarygodnymi w kontekście społeczeństwa, w którym żyje.
5. Wina i odkupienie: Tituba może mieć poczucie winy lub odpowiedzialności za wydarzenia rozgrywające się w Salem. Spowiadając się i oskarżając innych, może uwierzyć, że może szukać odkupienia lub rozgrzeszyć się z zaangażowania w rzekome czary.
Warto zauważyć, że motywacje Tituby są złożone i mogą zmieniać się w trakcie gry. Jest postacią uwikłaną w sieć strachu, manipulacji i nacisków społecznych, co prowadzi do jej działań i wynikających z nich niszczycielskich konsekwencji.