Wiersz Brooke był znaczącym źródłem sztuki Szekspira. Zawiera główne elementy fabuły, imiona postaci i ogólny wątek fabularny Romea i Julii. Istnieją jednak zauważalne różnice między wersją Brooke a późniejszą adaptacją Szekspira.
Jedną z kluczowych różnic jest ton i styl narracji. Wiersz Brooke ma podejście bardziej dydaktyczne i moralizujące, mając na celu przekazanie ostrzegawczej opowieści o niebezpieczeństwach wynikających z nadmiernej namiętności i destrukcyjnych konsekwencjach miłości. Wiersz podkreśla tragiczny los Romea i Julii w wyniku ich impulsywnych decyzji.
Dla kontrastu sztuka Szekspira charakteryzuje się poetyckim językiem, strukturą dramatyczną i żywą charakterystyką. Adaptacja Szekspira zwiększa złożoność postaci i bada ich głębię emocjonalną, motywacje i wewnętrzne konflikty. Spektakl wprowadza także bardziej zróżnicowane tematy związane z miłością, losem, społeczeństwem i wzajemnym oddziaływaniem indywidualnych pragnień i oczekiwań społecznych.
Szekspir ma swobodę twórczą, adaptując wiersz Brooke, dodając nowe postacie, sceny i dialogi. Odchodzi także od pierwotnego zakończenia, powodując samobójstwo Romea i Julii w ostatnim akcie. Zmiany te przyczyniają się do zwiększonego poczucia tragedii i emocjonalnego wpływu sztuki Szekspira.
Choć wiersz Brooke dostarczył podstawowego materiału, geniusz Szekspira przekształcił tę historię w trwałą klasykę literatury zachodniej. Jego adaptacja jest uważana za ostateczną wersję opowieści o Romeo i Julii, przewyższającą popularnością i wpływem oryginalnego Starego Opisu.