1. Opór Bambary (1818-1861): Pod wodzą przywódców takich jak Mansa Segu i Babemba lud Bambara walczył z francuskimi próbami przejęcia kontroli nad regionem rzeki Senegal. Brali udział w wojnie partyzanckiej i zaciętych bitwach przeciwko siłom francuskim.
2. Dżihad El Hadj Umara Talla: W połowie XIX wieku islamski przywódca El Hadj Umar Tall rozpoczął dżihad przeciwko francuskiej kolonizacji w Afryce Zachodniej. Założył duże imperium Toucouleur i walczył z siłami francuskimi, szczególnie w regionach takich jak Senegal i dzisiejsze Mali.
3. Bitwa pod Isandlwaną (1879): Podczas wojny anglo-zuluskiej naród Zulusów pod wodzą króla Cetshwayo zadał poważną porażkę siłom brytyjskim w bitwie pod Isandlwana. Chociaż bitwa ta nie była bezpośrednio związana z kolonizacją francuską, pokazała afrykański opór przeciwko europejskiemu imperializmowi w Afryce Południowej.
4. Opór Samori Ture: Samori Ture był potężnym władcą imperium Wassoulou w Afryce Zachodniej. Zaciekle sprzeciwiał się francuskiemu ekspansjonizmowi i prowadził udane kampanie przeciwko wojskom francuskim. Jego opór trwał kilka dziesięcioleci, aż został schwytany przez Francuzów w 1898 roku.
5. Bunt Abushiri ibn Salima al-Harthiego: W dzisiejszej Tanzanii Abushiri ibn Salim al-Harthi poprowadził bunt na dużą skalę przeciwko niemieckiej kolonizacji, która była blisko powiązana z francuską działalnością kolonialną w regionie. Bunt rozpoczął się w 1888 roku i trwał kilka lat, kiedy siły Abushiri przejęły kontrolę nad kilkoma regionami przybrzeżnymi.
Przykłady te ilustrują, że chociaż Francuzom napotkano ostry opór ze strony różnych grup afrykańskich, ostatecznie udało im się ustanowić kontrolę kolonialną nad większą częścią Afryki. Jednak ruchy oporu wykazały odporność i determinację społeczeństw afrykańskich w obronie swojej niepodległości i suwerenności przed europejską kolonizacją.