Przedstawienie Nebraski przez Cather uwypukla surowe realia życia pionierów. Bezlitosny klimat z ekstremalnymi temperaturami i nieprzewidywalną pogodą stwarzał ciągłe zagrożenie dla przetrwania osadników. Ogromna, otwarta preria często sprawiała wrażenie odizolowanej, a osadnicy musieli polegać na własnej zaradności i odporności, aby pokonać wiele napotkanych przeszkód.
Pomimo trudności Cather ukazuje także poczucie wspólnoty i wsparcia, jakie rozwinęło się wśród pionierów. Dzielili się zasobami, pomagali sobie nawzajem w trudnych chwilach i tworzyli bliskie więzi, które wspierały ich w obliczu wyzwań, przed którymi stanęli. Powieść celebruje niezłomnego ducha i determinację tych pionierów, którzy wytrwali pomimo trudności i zbudowali dla siebie nowy dom na nieokiełznanej dziczy.
„Moja Antonia” porusza tematy asymilacji, różnorodności kulturowej i zderzenia tradycyjnych i współczesnych wartości, gdy osadnicy wchodzili w interakcje z różnymi grupami etnicznymi i dostosowywali się do zmieniającego się krajobrazu społecznego regionu. Powieść Cather daje wgląd w życie i doświadczenia pierwszych pionierów, oferując głębokie zrozumienie zmagań, triumfów i wyjątkowego ducha, który definiował życie w Nebrasce na przełomie XIX i XX wieku.