Za panowania Wilhelma (1066-1087) Londyn był tętniącym życiem i rozwijającym się miastem. Było to polityczne, gospodarcze i kulturalne centrum Anglii, będące domem dla zróżnicowanej populacji ludzi.
Populacja miasta
Szacuje się, że populacja Londynu w czasach Williama liczyła od 20 000 do 30 000 osób. Dzięki temu było to wówczas jedno z największych miast w Europie. Populacja składała się z mieszanki Anglików, Normanów i innych grup etnicznych.
Układ miasta
Londyn został podzielony na dwa główne obszary:City of London i Borough of Southwark. City of London było handlowym centrum miasta, w którym znajdowała się Tower of London, mennica królewska i wiele innych ważnych budynków. Gmina Southwark znajdowała się na południowym brzegu Tamizy i była domem dla wielu instytucji religijnych, a także rynków i innych obiektów handlowych.
Gospodarka miasta
Gospodarka Londynu opierała się na handlu i komercji. Miasto było głównym ośrodkiem handlu wełną, a także domem dla wielu innych gałęzi przemysłu, takich jak przemysł stoczniowy i obróbka metali. Kupcy londyńscy prowadzili także handel z innymi częściami Europy, a także z Bliskim Wschodem i Afryką.
Kultura Miasta
Londyn był ośrodkiem kultury i nauki w czasach Williama. W mieście znajdowało się wiele szkół i kościołów, a także wiele teatrów i innych miejsc rozrywki. Londyn był także głównym ośrodkiem produkcji rękopisów i był domem dla wielu znanych uczonych i artystów.
Władze Miasta
Londynem rządził burmistrz i grupa radnych. Burmistrza wybierali mieszkańcy wolnego miasta, a radnych mianował król. Za administrację miasta i utrzymanie ładu i porządku odpowiadali burmistrz i radni.
Wniosek
Londyn w czasach Williama był kwitnącym i tętniącym życiem miastem. Było to centrum handlu, handlu, kultury i nauki i było domem dla zróżnicowanej populacji ludzi. Znaczenie Londynu jako miasta rosło w ciągu następnych stuleci, aż w końcu stał się jednym z najpotężniejszych i najbardziej wpływowych miast na świecie.