Oto kilka konkretnych przykładów rozwinięcia w sonecie tematu miłości i czasu:
* Poeta rozpoczyna od opisu zmian, jakie zaszły w otaczającym go świecie, takich jak więdnięcie kwiatów i zmiana pór roku. Zmiany te są metaforą upływu czasu, która nieustannie przypomina o naszej śmiertelności.
* Następnie poeta przeciwstawia te zmiany stałości swojej miłości, która pozostaje silna pomimo wszystkich zmian wokół niego. Pisze:„Ale twoje wieczne lato nie zniknie, / Ani nie stracisz piękna, które ci się należy, / Ani śmierć nie będzie się przechwalać, że odpoczywasz w jego cieniu”. Sugeruje to, że miłość poety jest silniejsza niż śmierć i będzie trwać wiecznie.
* Sonet kończy się wyrażeniem przez poetę przekonania, że jego miłość będzie trwać wiecznie, nawet po śmierci jego i jego przyjaciela. Pisze:„Kiedy dorastasz w wiecznych liniach czasu, / Tak długo, jak ludzie mogą oddychać i oczy mogą widzieć, / Tak długo żyje to, a to daje ci życie”. Sugeruje to, że miłość poety zostanie uwieczniona w jego poezji i będzie trwać długo po jego odejściu i jego przyjacielu.
Ogólnie rzecz biorąc, Sonnet 32 to potężna eksploracja tematu miłości i czasu. To piękny i poruszający hołd złożony mocy miłości przekraczającej granice czasu i śmiertelności.