1. Pusty werset: W całym przedstawieniu Szekspir posługuje się przede wszystkim pustymi wierszami i nierymowanym pentametrem jambicznym, aby stworzyć naturalny, konwersacyjny tok dialogu. Metr białego wiersza dodaje językowi dramatycznego rytmu.
2. Sonet: Słynna „scena balkonowa” Romea i Julii (Akt 2, Scena 2) została napisana w formie sonetu, tradycyjnej 14-wierszowej struktury poetyckiej ze specyficznym schematem rymów. Podkreśla to intensywne romantyczne uczucia i poetycki język wspólny dwóm bohaterom.
3. Oksymoron: Szekspir często posługuje się oksymoronami, figurą retoryczną łączącą pozornie sprzeczne terminy, takie jak „przeklęci kochankowie”, „gorzkio-słodki” i „uczciwe jest obrzydliwe, a obrzydliwe jest sprawiedliwe”, skutecznie podkreślając sprzeczną naturę miłości, przeznaczenie i tragiczne wydarzenia w przedstawieniu.
4. Aliteracja: Powtarzanie dźwięków spółgłoskowych na początku słów lub sylab akcentowanych tworzy akcenty, wzorce dźwiękowe i muzykalność. Na przykład:„Ale, kochanie, jakie światło wpada przez to okno?”
5. Zdjęcia: Szekspir wykorzystuje żywe i sugestywne obrazy, w tym metafory, porównania i personifikacje, aby podkreślić poetycki język sztuki. Na przykład:„Kiedy umrze, zabierz go i wytnij z niego małe gwiazdki, a sprawi, że oblicze nieba będzie tak piękne, że cały świat pokocha noc”.
6. Zapowiedź: Przez cały spektakl Szekspir sprytnie rzuca subtelnymi aluzjami i przepowiedniami sugerującymi zbliżającą się tragedię. Na przykład w prologu Chór ostrzega, że wydarzenia w przedstawieniu przepełnione będą „miłością naznaczoną śmiercią”.
7. Dramatyczna ironia: Dzieje się tak, gdy widz jest świadomy informacji, którymi nie są sami bohaterowie. Najbardziej godnym uwagi przykładem jest świadomość publiczności, że Romeo i Julia wierzą, że nie żyją, gdy odbierają sobie życie.
8. Symbolika: Szekspir posługuje się symbolami, aby dodać głębsze warstwy znaczeń. Najbardziej znanym symbolem jest trucizna, która w sztuce reprezentuje niszczycielską siłę miłości.
9. Gry słowne i gry słowne: Szekspir wykorzystuje kalambury, dwuznaki i inne formy gry słownej, aby stworzyć humor i dodać złożoności dialogowi. Te gry słów często wskazują na podstawowe znaczenia i zapowiadają przyszłe wydarzenia.
10. Klasyczne aluzje: Szekspir zawiera odniesienia do mitologii klasycznej i postaci historycznych, aby podkreślić kulturową i intelektualną głębię sztuki. Na przykład Romeo nazywa Julię „moją Rozaliną”, co jest ukłonem w stronę nieodwzajemnionej miłości, jaką darzył jej kuzynkę.
11. Tragiczna wada (pycha): Upadek Romea i Julii w dużej mierze przypisuje się ich tragicznym wadom. Impulsywna i pełna pasji natura Romea prowadzi go do pochopnych decyzji, podczas gdy młodzieńcza żywiołowość i oddanie Julii można uznać za jej wadę. Koncepcja ta jest zgodna z klasyczną grecką koncepcją hamartii, czyli tragicznej wady.
Umiejętne wykorzystanie przez Szekspira tych technik literackich wynosi „Romea i Julię” poza zwykłą historię miłosną, przekształcając ją w ponadczasową eksplorację miłości, losu i kondycji ludzkiej.