Jedną z kluczowych zalet powieści jest żywy portret bohaterów i ich emocjonalnych podróży autorstwa Badheki. Charakter Manava jest szczególnie dobrze rozwinięty, ponieważ jesteśmy świadkami jego wewnętrznych konfliktów, niepewności oraz tęsknoty za miłością i akceptacją ze strony rodziców. Portret rodziców jest zróżnicowany i autentyczny, odzwierciedlając złożoność relacji rodzic-dziecko.
W całej powieści Badheka zręcznie splata ze sobą wiele narracji, które podkreślają wpływ zachowań rodzicielskich na kształtowanie przyszłości dziecka. Widzimy, jak doświadczenia z dzieciństwa mogą pozostawić trwałe blizny i wpłynąć na podejście jednostki do życia. Badheka bada tematy przywiązania, porzucenia i potrzeby samopoznania, podczas gdy Manav zmaga się z emocjonalnymi konsekwencjami swojej przeszłości.
Proza autora jest liryczna i pełna emocji, skutecznie oddaje wir emocji i wewnętrznego niepokoju, jakiego doświadczają bohaterowie. Zagłębia się w tematykę przebaczenia, empatii i ludzkiej zdolności do uzdrawiania i rozwoju. Pomimo melancholijnego wydźwięku powieści, kryje się w niej przesłanie nadziei i odporności, zachęcające czytelników do skonfrontowania się z własnym bagażem emocjonalnym i dążenia do emocjonalnego i psychicznego dobrostanu.
Ogólnie rzecz biorąc, Mata Pita Se to skłaniająca do myślenia i introspekcyjna powieść, która porusza uniwersalne tematy rodziny, związków i odkrywania siebie. Wrażliwe i głębokie opowiadanie Gijubhai Badheki pozostawia niezatarty ślad w czytelniku, czyniąc ją cennym dodatkiem do literatury gudżarati.